boterhal.punt.nl
Recensie Kramer en Panhuysen
Maandag 5 juli 2010 verscheen in het NHD/Dagblad voor Westfriesland/Enkhuizer Courant de recensie van Lida Bonnema over de tentoonstelling van Margreet Kramer en Dominique Panhuysen in de Boterhal van Hoorn. Als het op de foto niet te lezen valt, zal ik het wel overtypen.
UPDATE: nee het is zo niet te lezen dus kijk bij lees meer>>
Hans
Kunstenaars geven in Boterhal blijk van onderzoekende geest
Schrijnend schone observaties
 
De werken van Margreet Kramer en Dominique Panhuysen liggen ver uit elkaar en toch ook weer niet.
    Panhuysen (1961) uit Amsterdam, presenteert in de Hoornse Boterhal ontelbare foto's van 'Borisdingen'. Zo uit ze moedervreugde en verwondering over de creatieve ontwikkeling van haar kind. Op universeel niveau bezingt alle werken de grenzeloosheid van de fantasie. Panhuysen bewaart afstand en houdt Boris meestal buiten beeld.
    De werken van Margreet Kramer (1958), die ook in Amsterdam woont en werkt, zijn indringender. Zij schuurt aan de bufferzone tussen individu en buitenwereld en begeeft zich in de persoonlijke ruimte van de mens. Zo toont de film 'She and Me' hoe ze met het cameraoog de wang van een oude vrouw aftast. De beelden zijn van intens kwetsbare schoonheid. Via dit kleine en meest persoonlijke wil Kramer de grootsheid van elk individu binnen de mensenmassa belichten. Hiertoe analyseert ze ook de betekenis van dagelijkse rituelen.
    Tijdens een werkperiode in Bedford Hau (Duitsland), fotografeerde en filmde ze de ogenschijnlijk zinloze bezigheden van dementerende mensen. Op diverse werken staat het resultaat van repeterende handelingen centraal. Het bekijken van deze stillevens met sokken en opgevouwen wasgoed, doet beseffen dat zulke ingeprente werkzaamheden houvast bieden wanneeer er gaten vallen in de geest. Kramer legt via schrijnen schone observaties een soort 'lichamelijk geheugen' bloot, dat contact bewaart met de werkelijkheid.
 
Verzorgd
De tentoonstelling wint aan kracht door de combinatie van juist deze twee kunstenaars, want op de werken van Dominique Panhuysen is het tegenovergestelde zichtbaar. Ze geven een beeld van de kindertijd waarin herinneringen ontstaan en vaardigheden ontwikkeld worden. Panhuysen laat ons kijken in haar oneidig fotografisch archief van craties van haar zoon. De verzorgde presentatie in lange, enigszins vehalende fotobanen en een leger displays, brengt het knutselenthousiasme van Boris over. Met alle mogelijke materie schept hij zijn eigen wereld. Tegelijkertijd vormt zich een beeld van verzameldrift van de kunstenaar die de tijd wil bevriezen. Tafels met werkmateriaal nodigen de kijkers uit iets aan de tentoonstelling toe te voegen.
    Bezoekers kunnen het speelse kinderplezier zelf ervaren door langs de trap en deuren een dradenweb te trotseren dat bekend voorkomt van de foto's. De tentoonstelling gaat verder dan het reflecteren van louter 'Borisdingen''. Door de uitgebreidheid, de ordening en de manier van fotograferen analyseert Panhuysen zowel de creatieve groei van haar zoon als haar eigen kunstenaarschap. Zo geven beide exposanten blijk van een onderzoekende geest en een volhardend observatievermogen. In hun werken krijgt het onnavogbare samenspel tussen lichaam en geest zoveel ruimte dat het de waarde van dagelijkse handelingen zichtbaar maakt.
LIDA BONNMA
maandag 5 juli 2010
NHD/Dagblad voor westfriesland/Enkhuizer Courant

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl